چرا اشتباهات پدر و مادرمان را تکرار میکنیم؟

اگه من مادر بشم شاهکار میکنم. بهترین مادر دنیا میشم. هیچوقت اشتباههای پدر و مادر خودمو تکرار نمیکنم. با بچهام هرقدر همکه نق بزنه با آرامش برخورد میکنم. هرچی دوست داشته باشه براش فراهم میکنم. اونو تو دریای محبت خودم غرق میکنم...

اینها حرفهای خیلی از ما جوانها است. وقتی دور هم جمع میشویم و سفره دلمان را باز میکنیم، اغلب از رفتارهای پدر و مادرمان ناراضی هستیم و از برخورد آنها با خودمان ایراد میگیریم. ایراداتی که البته منطقی هم بهنظر میرسند. همه ما میخواهیم بهترین پدر و مادر دنیا بشویم و احتمالاً این رویای پدر و مادر خودمان هم بودهاست. اما چرا این چرخه در طول تاریخ ادامه پیدا کرده و بچهها، همواره نسبت به رفتارهای والدینشان معترض هستند؟ این چرخه معیوب را چگونه میتوان قیچی کرد؟ ریشه اختلاف والدین و فرزندان کجاست و چهطور میتوان آن را حل کرد؟ آیا ایراداتی که بچهها به رفتارهای پدر و مادرشان میگیرند منطقی و بجا نیست؟